Skærmbillede 976பேராசிரியர் கனகசபாபதி.கைலாசபதி

 இலங்கைத் தமிழரிடையே மொழி பண்பாட்டு உணர்வு வளர்ந்த வரலாற்றை விபரிக்கும்போது அதனை ஏனைய அம்சங்களில் இருந்து தனிமைப் படுத்தி நோக்குதல் இயலாது. குறிப்பாக அத் தகைய உணர்வின் அடிப்படையாக அமைந்த அரசியல் பொருளாதாரக் காரணிகளையும் இவ்விரண்டினதும் பரஸ்பரத் தொடர்புகளையும் எவ்விதத்திலும் விலக்கி நோக்குதல் இயலாது. எனினும் அரசியல் பொருளாதாரக் காரணிகள் வேறிடத்தில் ஆராயப்பட வேண்டும். ஆனால் நான் இக்கட்டுரையைப் பண்பாட்டு, மொழியியல் அம்சங்கள் அளவில் எல்லைப்படுத்தியுள்ளேன்.

ஆரம்பத்தில் ஒரு குறிப்பைக் கூறுதல் அவசியம். இலங்கைத் தமிழரின் மொழி பண்பாட்டு உணர்வு இந்தியாவில் குறிப்பாகத் தென்னகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால் எப்போதும் பாதிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. பண்பாட்டைப் போன்றே அரசியலுக்கும் இது பொருந்தும்.

கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு காலப் பகுதியளவில் இந்தியாவில் ஏற்பட்ட முக்கிய நிகழ்வுகள் யாவும் தமிழர் மத்தியில் பல தாக்கங்களை உண்டாக்கின. நவ இந்துமத இயக்கங்களான ஆரிய சமாஜம், பிரம்ம சமாஜம், ராமகிருஷ்ண மிசன் ஆகியவற்றின் உதயம், இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் தோற்றம் (1885), வங்காளப் பிரிவினை (1950), சுதேசிய இயக்கம் (1906-1915) தென்னிந்தியாவில் தோன்றிய பல்வேறு மாநிலவாரியான இயக்கங்களும் பின்னர் அவை தி.மு.க என்ற உருவில் தோன்றியமையும், மொழிவழி மாநிலங்களின் அமைப்புக்கான இயக்கம் என்பன இலங்கைத் தமிழரின் பண்பாட்டு மொழி உணர்வின் விருத்திக்குக் காரணமாக அமைந்த நிகழ்வுகளில் முக்கியமானவையாகும்.

இலங்கையில் பல்நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்துவரும் 'இலங்கைத் தமிழர்'களுக்கும் பெருந்தோட்டங்கள் அமைக்கப்பட்ட காலத்திற்குடியேறிய "இந்திய வம்சாவழித் தமிழர்களுக்கும்” வெளிப்படையான சில சமூக பண்பாட்டு வேறுபாடுகள் உள்ள போதும், பண்பாட்டு ஆன்மீக ஊட்டத்திற்காக இந்தியாவையே நோக்கும் பண்பு இரு சாராருக்கும் பொதுவானதொன்றாகும். சராசரித் தமிழரில் வேரூன்றியுள்ள இந்த அம்சத்தின் நீடிப்பிற்கு மொழி, சமயம் ஐதிகம், வரலாறு ஆகிய யாவும் தமது பங்கைச் செலுத்தியுள்ளன என்பதில் ஐயமில்லை. இத்தோடு சுவாமி விவேகானந்தர் (1863-1902), மகாத்மாகாந்தி (1869-1948) போன்ற தனிநபர்களின் செல்வாக்கும் குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்விருவரும் இலங்கைக்கு வந்தபோது, குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்தில் பெரு வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. ஆனந்த கே. குமார்சுவாமி (1877-1947) அவர்களும் பலமுறை யாழ்ப்பாணம் வந்துள்ளார். 1906-ம் ஆண்டில் யாழ். இந்துக்கல்லூரியில் குமாரசுவாமி அவர்கள் ஆற்றிய உரை குறிப்பிடப்பட்ட வேண்டயதொன்று. அவ்வுரையில், தமது தமிழ்ப் பாரம்பரியம்பற்றிப் பெருமையோடு குறிப்பிட்ட அவர், தமிழ்மொழியின் உயர்வையும், "நாட்டின விழுமியங்களையும் கீழைத்தேசப் பாரம்பரியங்களையும் பேணிப் பாதுகாப்பதன்” அவ சியத்தையும் வற்புறுத்தினர்).

(விவேகானந்தா மற்றும் குமாரசுவாமி ஆகியோரது உரை தமிழில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு உடனடியாக வெளி யிடப்பட்டன.) - தமிழர் மத்தியில் பண்பாட்டு மொழி உணர்வின் பரிணாமத்தை இத்தகைய பொதுப் பின்னணியிலேயே நாம் நோக்குதல் வேண்டும். பொதுவான போக்கை அறிந்து கொண்ட நாம், இவ்வளர்ச்சியின் இயல்புகளை உன்னிப்பாக ஆராய்தல் தகும். - ஆசிய நாடுகளில் கிறிஸ்தவ மிசனரிகளின் நடவடிக்கைகளின் எதிர்விளைவாக எழுந்த சமய விழிப்புணர்ச்சி, அரசியல் தேசியவாதத்திற்கு முந்திய நிகழ்வு என்பன அறிஞர்கள் பொதுவாக ஏற்றுக்கொண்ட கருத்தாகும். இதை மேலும் விளக்கத் தேவை யில்லை. ஆனால் இங்கு சுட்டிக் காட்டப்படவேண்டிய விடயம் யாதெனில், இச்சமய விழிப்புணர்ச்சியில் மேலோட்டமாகவேணும் இரு வேறு போக்குகுள் இருந்தன என்பதாகும். கிறிஸ்தவ மதநிறுவனங்களின் மதமாற்ற நடவடிக்கைகள் தொடர்பாக சுதேச மதத்தினர் நடந்து கொண்ட விதம் இரு வேறுவகையில் அமைந்தது. சுதேச மதங்களில் சீர்திருத்தத்தின் தேவையை ஏற்றுக் கொள்ளலும், கிறிஸ்தவ மதத்தினரின் கருத்துக்கள் சிலவற்றை மறைமுகமாக அங்கீகரிக்கும் மனபாங்கும் ஒருவகையானது. மேற்கு நாகரிகமயமாகும் போக்கிற்கு உட்பட்ட ஆங்கிலங் கற்ற மத்தியதர வகுப்பினரிடம் இப்போக்குத் தெளிவாகக் காணப்பட்டது!. மற்றையது, அடிப்படையில் மறுமலர்ச்சியை வற்புறுத்தியது. DTL வழிபட்ட நப்பிக்கைகளையும், நடை' முறைகளையும் பின்பற்றுவதை இது ஆதரித்தது.

இந்திய வரலாற்றைப் பொறுத்தவரையில் பிரம்ம சமாஜத்தை முன்னதற்கும், ஆரிய சமாஜத்தைப் பின்னர் குறித்த மறுமலர்ச்சிப் போக்கிற்கும் எடுத்துக்காட்டுகளாகக் கூறுதல் மரபாகி விட்டது.

எனினும் இவ்விரு போக்குகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிர் எதிரானவையெனக் கூறுதல் இயலாது. வேறுபாடுகள் உண்மையில் மேலோட்டமானவையே. சீர்திருத்தவாதிகளும், மறுமலர்ச்சியாளர்களும் இந்து உயர்சாதியினராகவே இருந்தனர். எனினும் சீர்திருத்தவாதிகள் ஆங்கிலக்கல்வி கற்றோராய், அக்கல்வியினைத் தமது வாழ்க்கைத் தேவைக்கும் சமூக அந்தஸ்துக்கும் பயன்படுத்து பவர்களாய் இருந்தனர். மறுமலர்ச்சியாளர்கள் பிரதானமாக மரபுவழிக் கல்விகற்றோராய், தமது தாய்மொழியை வாழ்க்கைத் தேவைக்கும் சமூகத் தொடர்புக்கும் பயன்படுத்தினர். இதிலிருந்து ஒரு கருது கோளை முன்வைக்கலாம். அதாவது சமய விழிப்புணர்வும் அது தொடர்பான நடவடிக்கைகளும் இருமட்டங்களிற் செயற்பட்டன. சீர்திருத்தவாதிகள் தமது பரந்த நோக்கினாலும் மரபு வழிப்படாத பயன்பாடுகளின் தாக்கத்தினாலும், சமூகத்தில் தமக்கிருந்த உயர் அந்தஸ்தினாலும் மிதவாத சமரசப் போக்கைக் கடைப்பிடித்தனர். இதைவிட அநேகர் ஆங்கிலத்திலே எழுதியும் வந்தனர். உதாரணமாக, சேர். முத்துக்குமாரசாமி, சேர்.பொன். இராமநாதன், சேர்.பொன்.அருணாசலம் ஆகியோர் இந்து மதத்திலும், இந்திய தத்துவ மெய்ஞானத்திலும் மிகுந்த ஈடுபாடு காட்டியதோடு ஆங்கிலத்திலேயே எழுதினர். தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு மொழிபெயர்ப்பும் செய்தனர். இவ்வாறு மொழி பெயர்ப்புச் செய்யும் பொழுது குறிப்பிட்ட ஒரு வாசகர் குழுவைத் தம் கருத்திற் கொண்டனர். தமது மரபின் பழமையையும் பெருமையையும் இவ்வாசகர்களுக்கு நிரூபிக்க விரும்பினர்.

இதற்கு மாறாக மறுமலர்ச்சியாளர்கள் பெரும்பாலும் தாய்மொழியில் பாண்டித்தியம் பெற்றோராயும் அம்மொழியில் எழுதுவோராயும் இருந்தனர். இவர்களது வாசகர்கள் உள்நாட்டுப் புத்தி சீவிகளாவர். சம்பளம் பெறும் உயர் தொழில்களிலும் சுயமுயற்சிகளிலும் ஈடுபட்டிருந்த புத்தி சீவிகள் பொதுவாக நிலவுடைமையாளர்களாகவும், உயர்குலத்தைச் சார்ந்தோராகவும் இருந்தனர். இன்னோர் வகையிற் கூறுவதானால் சமய விழிப்புணர்வையும், ஆர்வத்தையும் தேசியமட்டத்திலும் உள்ளூர் மட்டத்திலும் காணக்கூடியதாக இருப்பதோடு, இவ்விரு போக்குகளினதும் ஆதரவாளர்களையும் பிரித்துணரக் கூடியதாகவும் உள்ளது. இவர்களை உயர் குழாத்தினர் (Elites) என்ற பதத்தால் விபரித்தல் கூடுமாயின், தேசிய மட்டத்திலான உயர்குழாமொன்றையும் உள்ளூர் மட்டத்திலான உயர் குழாமொன்றையும் இனங்காணுதல் முடியும். இத்தகைய பிரிவு எமது ஆய்வுக்குப் பயன்தருவதேயெனினும், இக்குழுக்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற இருவேறு எதிர் நிலைகள் அல்ல என்பதையும் மனதில் இருத்தல் அவசியம்.

இலங்கையில் இந்துமதத்தினரிடையே ஏற்பட்ட மறுமலர்ச்சி ஆறுமுகநாவலரின் (1822-1879) முன்னோடி முயற்சிகளின் விளைவேயாகும். தென்னக, இலங்கைத் தமிழரிடையே அவர்களது ஆன்மீகப் பாரம்பரியம் பற்றிய உணர்வைத் தட்டியெழுப்புவதற்கு அவர் ஆற்றிய பங்கினை விபரிக்க இது ஏற்ற இடமல்ல. வட இந்தியாவில் ஆரிய சமாஜத்தை நிறுவிய தயானந்த சரஸ்வதியோடு (1824-1883) பலவகையிலும் ஒப்பிடக்கூடியவராக நாவலர் விளங்குகிறார். வேத சமயத்திற்கு வடக்கிலே தயானந்தர் ஆற்றிய பணி எத்தகையதோ, அத்தகையதோர் சாதனையை நாவலர் இலங்கையிலும், தென்னிந்தியாவிலும் சைவ ஆகம நெறிக்கு ஆற்றினார். தமிழ் உரைநடையின் தந்தை, மேடைப்பேச்சின் தொடக்க கர்த்தா, ஆரம்ப இடைநிலைப் பாடசாலை மாணவர்களுக்குப் பாடநூல்களை எழுதியும் பதிப்பித்தும் வெளியிட்ட கிறிஸ்தவர் அல்லாதவர்களுள் முன்னோடி, உரைநூல் வல்லார், இலக்கணத்தில் புதுமை புகுத்தியவர், மூலபாடத் திறனாய்வின் முன்னோடி, சைவப் பாடசாலைகளை ஸ்தாபித்தவர், என்னும் பெருமைகளைச் சூடிக்கொண்ட நாவலர் தமிழ்ச் சைவ உலகில் ஒப்பாரும் மிக்காரும் அற்ற பெருமகனாகத் திகழந்தவர்.

நாவலர் பேர்சிவல் பாதியாருடன் சேர்ந்து பைபிளைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்தபோது பெற்றுக்கொண்ட அறிவினைத் துணைகொண்டு இந்த சமயக் கடவுளரையும் பிராமண நூல்களை யும் கிண்டல் செய்து துண்டுப் பிரசுரங்கள் வெளி யிட்டுப் பரிகாசம் பேசிய கிறிஸ்தவ மிசனரிகளை எதிர்த்துத் தாக்கினார். நாவலர் கிறிஸ்தவருக்கு எதிராகப் பிரசுரங்களை வெளியிட்டு, கிறிஸ்துவ மதத்தைத் தழுவியோரை மீண்டும் இந்துக்களாக்கும் முயற்சியிலும் ஈடுபட்டார். (இவ்விடத்தில் தயானந்த சரஸ்வதிக்கும் நாவலருக்கும் இடையே ஒரு ஒற்றுமையைக் காணமுடியும்). சுத்தி - மீளப்பெறுதல், திருப்பி மாற்றுதல் மூலம் இந்து சமயத்தில் ஏற்பட்ட பிளவுகளைச் சீர்செய்ய இருவரும் முயன்றனர். கண்டன எழுத்தாளர் என்ற வகையில் அவரைப் பலர் பின்பற்றினர். இவர்களில் குறிப்பிடக் கூடியவர்கள் சிவசங்கர பண்டிதர் (1829-1891), செந்திநாதையர் (1848-1924), த.கதிரவேற்பிள்ளை (1814-1907) முதலியோராவர். நாவலர் பணிகள் சைவபரிபாலன சபையினதும், யாழ்ப்பாண இந்து உயர் பாடசாலையினதும் (1890) தோற்றத்திற்கு வழிவகுத்தன. இப்பாடசாலையே பின்னர் 'இந்துக் கல்லூரி' எனப் பெயர்பெற்றது. 1899ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் வெளி யான இந்துசாதனம் பத்திரிகை இதழொன்றன் ஆசிரியத் தலையங்கம் பின்வருமாறு மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது. - "சைவசமயம், இலக்கியம் ஆகியவற்றுக்கு அரும்பணி புரிந்து, யாழ்ப்பாண வரலாற்றில் ஒரு திருப்பு முனையை ஏற்படுத்திய ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறு முகநாவலரால், இந்துக்களுக்காக இந்துக்கள் ஆரம்பித்த கல்லூரி பற்றிய எண்ணக்கரு முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பே விதைக்கப்பட்டது. இவ்விடத்தில் ஒத்துழைப்பின்மை என்பது எமது தேசிய குணாம்சத்தின் ஒரு குறைபாடாகும் என்பதைச் சொல்லிக்கொள்ள வருத்தப்படுகிறோம். இக்குறைபாடும், வெசிலியன் மிசனரிகளின் எதிர்ப்புமே நாவலர் வண்ணார்பண்ணையில் ஒரு உயர் பாடசாலையை ஆரம்பித்தும் அதற்கு அரசாங்கம் நன்கொடையளிக்க மறுத்தமைக்குக் காரணமாயின. ஆனால், சைவ பரிபாலன சபை நாவலரின் கருத்துக்கு' நடைமுறை வடிவம் கொடுத்து 1880ல யாழ்ப்பாண இந்துக்கல்லூரியை உருவாக்கியது.”

நாவலர் வகித்த ஈடிணையற்ற பங்கு சமய கல்வித்துறைகளுக்குள் மாத்திரம் அடங்கிவிடவில்லை. இவ்விரு துறைகளிலும் அவரது பங்களிப்பு தூரவிளைவுகளையுடையதும் தனித்துவம் வாய்ந்ததுமாகும். ஆனால் நாவலருக்கு, அவரது காலத்து ஏனைய சமய சீர்திருத்தவாதிகளிடம் காணப்படாத சமூகநோக்கு இருந்தது. மக்களிடையே மிகவும் பிரபலமற்றிருந்த யாழ்ப்பாண அரசாங்க அதிபர் துவைனத்திற்கு எதிரான பிரசாரத்திற்கு எவ்வித தயக்கமுமின்றிப் பின்னணியாக இருந்தார். 1876ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்திற் கடும் பஞ்சம் ஏற்பட்ட போது நிவாரண வேலைகளை ஒழுங்குசெய்தார். தேவையானோருக்கு உணவு அளிக்கவும் ஏற்பாடு செய்தார். யாழ்ப்பாணம் மற்றும் மட்ட களப்பு விவசாய வர்த்தக சங்கத்தின் தோற்றத்திற்கும் நாவலர் காரணமாகவிருந்தார். இச்சங்கத்தின் முக்கிய நோக்கம் திருகோணமலை மாவட்டத்தில் விவசாயத்தை விருத்தி செய்வதாகும். மதுவிலக்கு இயக்கத்தின் முன்னோடியாகவும் நாவலர் விளங்கினார். 1879மே மாதம் சேர். முத்துக்குமாரசுவாமி இறந்த போது இலங்கைச் சட்ட சபையில் ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்கான தேர்வில் பி. இராமநாதனை ஆதரித்துப் பிரசாரம் செய்தார். யாழ்ப்பாணத்திற் பிரபலம் பெற்றிருந்த பிரசித்த நொத்தரிஸ்மார், பொறியியலாளர், விதானையார். உடையார், வர்த்தகர்கள் ஆகியோரைக் கூட்டி பி.இராம நாதனை நியமிக்குமாறு, கேட்டு தேசாதிபதி லோங்டனுக்கு ஒரு விண்ணப்பம் எழுதினார். “சட்டசபையில் தமிழர் சமூகத் - தின் நலன்களைக் கவனிப்பதற்காக ஓர் அங்கத்தவராக” இராநாதனை நியமிக்கும்படி அவ்விண்ணப்பத்தில் நாவலர் கேட்டுக் கொண்டார். இவ்வாறு நாவலர் ஏற்படுத்திய சூழ்நிலையால்தான் இராமநாதன் அரசியலிற் தீவிரமாகப் பிரவேசிக்கவும் பொது வாழ்வில் உச்சத்துக்குவரவும் முடிந்தது. - நாவலர், சமயத்துறையில் தனக்கிருந்த ஆர்வங்களுடன் சமூகத்திற்கு அத்தியாவசியமாகத் தேவைப்பட்ட நடைமுறைச் செயற்பாடுகளை ஒன்றிணைத்தார். அவர் சமூக அரசியலையும் சமயத்தையும் ஒன்று கலந்தார். தமிழர் மத்தியில் ஏற்பட்ட கலாசார எழுச்சிக்கு இது மகத்தான பங்களிப்பாய் இருந்தது.

ஆனால் இதில் இன்னோர் அம்சமூண்டு. நாவலர் சென்னையில் பிரசங்கிப்பதிலும் நூல் வெளியிடுவதிலும் பல வருடங்களைக் கழித்தமை நினைவு கூரத்தக்கது. ஆனால் வேறு பலர் சி.வை. தாமோ தரம்பிள்ளை (1832-1901), வி.கனகசபைப் பிள்ளை (1863-1922), ரி.செல்லப்பாபிள்ளை , ரி.எ.ராஜரத்தினம் பிள்ளை , தி.கனகசுந்தரம்பிள்ளை (1863-1922), தி. சரவணமுத்துப்பிள்ளை , சபாபதி நாவலர் (1874-1907) போன்றோர், தங்கள் வாழ் நாளில் பெரும் பகுதியைத் தென்னிந்தியாவில் கழித்தவர்கள். அரசாங்க சேவையில் பதவி வகித்தவர்கள். பிற்காலத்தில் அர்ப்பணிப்புணர்வுடன் தமது ஆராய்ச்சிகளைப் பிரசுரித்தனர். அடிக்கடி யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்து தமது கிராமங்களிற் பாடசாலைகளை நிறுவினர். ஏனைய யாழ்ப்பாணத்தவரும் சென்னையில் முன்னேற்றத்துக்கான வசதிகளைப் பெறும்பொருட்டு உதவினர். யாழ்ப்பாணத்துக்கும் சென்னைக்கும் இடையிலான இத்தகைய நெருங்கிய தொடர்புகள் புதியவையாகும்.

பொதுமையான பண்பாட்டு மரபையும் ஒரே மொழிபேசும் மக்களையும் கொண்ட இவ்விருபிரதேசங்களுக்கிடையே பாரம்பரியமான தொடர்புகள் முன்னமேயே நிலவி வந்தன என்பது உண்மைதான். ஆனால் இத்தொடர்புகள் ஒழுங்கற்றவையாகவும் இடைக்கிடை காணப்படுபவையாகவும் உள்ளன. புலவர்களையும் அறிஞர்களையும் விட வியாபாரிகள், வீரர்கள், பிரயாணிகள் ஆகியோரே இத்தொடர்புகளுக்குக் காலாயிருந்தனர். பிரித்தானியர் காலத்தில் ஏற்பட்ட, இந்தியாவிற்கு அடிக்கடி செல்லக்கூடிய பிரயாண வாய்ப்புகள் பழைய தொடர்புகளைப் புதுப்பித்தது மாத்திரமல்லாமல், குணாம்சத்தில் வேறுபட்ட உறவுகளுக்கும் வழிவகுத்தன. புதிய பாரதூரமான மாற்றங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த தென்னகத்தமிழர்களிடையே வாழ்வதும் வேலை செய்வதும், இலங்கைத் தமிழ் அறிஞர்களுக்கு நவீன யுகத்தில் ஏற்படும் இயக்கங்களையும் கருத்துக்களையும் கண்டுணர வாய்ப்பளித்தது. இவ்வறிஞர்கள் தம்மைத் தமிழ்ப் பண்பாட்டின் முக்கிய பிரிவினராய்க் கருதி தாம் அதிலிருந்து பெற்றுக் கொண்ட அளவு பங்களிப்பும் செய்தனர்.

உண்மையில் நாவலர் காலத்திலும் அதற்கு மூன்று தஸாப்தங்கள் பின்னரும் சென்னை இலக்கிய உலகை "யாழ்ப்பாணக் குழாத்தினரே” ஆக்கிரமித்திருந்தனர். காலஞ்சென்ற ஏ.வி.சுப்பிரமணிய ஐயர் (1900-1976) என்பவர் சி.வை. தாமோதரம்பிள்ளையை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்கூற்றில் வாழ்ந்த முக்கியமான தமிழறிஞர் எனச் சரியாகவே கணித்தார். "அவர் யாழ்ப்பாணத்துத் தமிழறிஞர் குழாத்தைச் சார்ந்தவர்”. ஆறுமுக நாவலருக்கு அடுத்து சி.வை.தா முக்கியமானவர்; தமது இலக்கிய நூல்களில் ஆறுமுக நாவலரின் செல்வாக்கைக் கணிசமான அளவு பிரதிபலித்தவர். சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் 1858ம் ஆண்டு நடைபெற்ற பி.ஏ.பரீட்சையில் சித்திபெற்ற இரு வரில் ஒருவர் சி. வை. தா என்பதும் போகிற போக்கில் கவனிக்கத் தக்கதாகும். மற்றவர்கூட யாழ்ப்பா ' ணத்தைச் சேர்ந்த விஸ்வநாதபிள்ளை (1820-1880) ஆவர், பிற்காலத்தில் சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளை சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் சின்றி கேற் அங்கத்தவராகவும் "சென்னை அரசாங்கத்துக்குத் தமிழ் சம்பந்தமான விடயங்களில் ஆலோசகராகவும் விளங்கினார்.

"யாழ்ப்பாணத்து அறிஞர்கள்”, தமது பிரசங்கம், கற்பித்தல், விவாதம், பதிப்பு, நூல் வெளியீடு போன்றவற்றால் தம்மை, தமிழ் நாட்டில் நிலை நிறுத்திக்கொண்ட அதேசமயம் அவர்கள், அங்கு நடந்து கொண்டிருந்த கலாசார தேசிய இயக்கத்தால் கவரவும் பட்டனர். கோல்ட்வெல் பாதியாரின் (1814-1891) திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம் (1856, திருத்திய பதிப்பு 1958) என்னும் நூலால் நாவலர் பாதிப்புற்றவராகக் காணப்படாவிடினும் தாமோதரம்பிள்ளையும் ஏனையோரும் அந்நூலின் பாதிப்புக்கு உட்பட்டவராகக் காணப்படுகின்றனர். நான் இது பற்றி வேறோரிடத்தில் ஆராய்ந்துள்ளதால் இவ்விடத்தில் அதிகம் கூறத்தேவையில்லை. சமஸ்கிருதம், இந்தோ ஆரியமொழிகள், திராவிடமொழிகள் ஆகியவற்றின் எதிரெதிரான தனித்தன்மைகளையும் அம்மொழிகளின் பழமையை' யும் பற்றிக்கோல்ட்வெல் கூறுகிறார். இதன் மூலம் றொபட் கோல்ட்வெல்ட் ஏற்படுத்திய கருத்தோட்டங்கள், இயக்கங்கள் ஆகியவற்றின் பின்விளைவுகள் மொழியியற்துறைக்கு அப்பாற்பட்டவை' யாக அமைந்தன. தமிழ் மொழியின் பொற்காலம் எனும் வரலாற்றைக் கட்டியெழுப்புவதில் கோல்ட்வெல் மாத்திரம் தனியே ஈடுபடவில்லை , வேறு ஐரோப்பிய மிஷனரிகளும் தொடர்ந்து திராவிடம்பற்றிய கருத்துகளை முன்வைத்தனர். ஆனால கோல்ட்வெல்வின் ஒப்பிலக்கணமே இக்கருத்தை மேலும் மேலும் வலுப்படுத்தியது. சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை தாம் பதிப்பித்த கலித்தொகை (1887) வீரசோழியம் (1895) போன்ற பழந்தமிழ் நூல்களுக்கு எழு" திய நீண்டவையும் வாதப்பிரதி வாதங்களுக்கு உட்பட்டவையுமான பதிப்புரைகளில் கோல்ட்வெல்லின் திராவிடம், தமிழ் பற்றிய உறுதியான கருத்துகளை எதிரொலிக்கிறார். பண்டைய தமிழ் இலக்கிய இலக்கணங்கள் மாத்திரமன்றி, அவற்றின் ஊடகமான தமிழ் மொழியும் நன்மதிப்புக்கு உட்பட்டது. "தமிழரின் நவீன மொழி உணர்வினை இக்காலப்பகுதியிலிருந்து காண முடியும். இவ்வியக்கத்தின் போஷகர் ஒரு கிறிஸ்தவ மிஷனரியாகவிருந்தது ஒரு முரண்சுவை ஆகும்.

தென்னிந்தியாவிலும், தமிழ் நாட்டிலும் 1880 களில் வாழ்ந்த தமிழ் உயர் குழாத்தினர் தமது மொழி, பண்பாடு, வரலாறு பற்றி மிகவும் ஆர்வமுடையோராய் இருந்தனர். திருவங்கூர் பல்கலைக்கழகக் கல்லூரியில் தத்துவப் பேராசிரியராக விருந்த வி.சுந்தரம் பிள்ளையின் செய்யுள் நாடகமான மனோன்மணியம் (1891) இவ்வார்வத்தைக் குறிக்கும் ஒரு மைல்கல்லாகும். பெரிதும் புகழப்படும் இந்நாடக இலக்கியத்தில் ஆசிரியர் தமிழ் மொழியைத் தேவதையாக உருவகிக்கிறார். தமிழ் மொழி தெய்வத்தன்மை பொருத்தியதாகவும், புனிதமானதாகவும் கூறப்படுகின்றது. தென்னிந்தியாவில் ஏற்பட்ட இத்தகைய கருத்தோட்டங்களிலும், நிகழ்ச்சிகளிலும் இலங்கைத் தமிழரின் முழுமையான பங்கு பற்றலும், பங்களிப்பும் காணப்பட்டன. மொழி, பண்பாடு பற்றி வளர்ந்து வந்த விழிப்புணர்வின் குறியீடுகளாக இரு சஞ்சிகைகள் வெளிவரத் தொடங்கின. ஒன்று சித்தாந்த தீபிகை (18971913) மற்றையது தமிழியியன் அன்றிகுவரி (Tamilian Antiquary 1907-1914) இவ்விரு சஞ்சிகைகள் பற்றி சமகால ஆராய்ச்சியாளர் ஒருவரின் அவதானிப்பு விடயத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

"தமிழ் மறுமலர்ச்சியின் மகோன்னத காலப் பகுதியான இரு தசாப்தங்களை இவ்விரு சஞ்சிகைகளும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஐரோப்பிய அறிஞர்களின் நுண்திறத்தாலும் உணர்ச்சியார்வத் தாலும் வழிநடத்தப்பெற்ற தமிழறிஞர்கள் தமிழ் இலக்கியத்திலும் தமிழ் மொழியிலும் வளர்த்துக் கொண்ட ஆர்வத்தை இக்காலப்பகுதி குறிக்கிறது. இவ்விரு சஞ்சிகைகளும் தமிழரிடையே

அவர்களது மொழியிலும் இலக்கியத்திலும் அக்கறையையும் இலக்கிய பண்பாட்டுப் பாரம் பரியத்தில் சமூக நம்பிக்கை உணர்வையும் ஏற்படுத்தியதில் மிகப் பெரும் பங்காற்றின.”

இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டிய விடயம் யாதெனில், ஈழத்துத் தமிழறிஞர் இவ்விரு சஞ்சிகைகளின் வெளியீட்டில் தீவிரமாகப் பங்கு பற்றியமையாகும். சித்தாந்த தீபிகைக்கு ஜே.எம்.நல்ல சாமிப்பிள்ளையும் (1864-1920) தமிழியன் அன்ரிக்குவரிக்கு டி.சவரிராயப்பிள்ளையும் (18541923) ஆசிரியராக இருந்தனர். முன்னையவர் மாவட்ட நீதிபதி, மற்றவர் திருச்சியில் சென். ஜோசப் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகவிருந்தவர். இச்சஞ்சிகைகளை மேலோட்டமாகத் தன்னும் பார்க்கும் போது இலங்கைத் தமிழரின் பங்களிப்பின் இயல்பையும் அளவையும் கண்டுணரமுடியும். பொன். அருணாசலம், பொன். இராமநாதன், எஸ்.டபிள்யூ . குமாரசாமி (1875-1936), அ. முத்து தம்பிப்பிள்ளை (1858-1917), வி.ஜே.தம்பிபிள்ளை , ரி.பொன்னம்பலபிள்ளை போன்றோரும் வேறு சிலரும் இச்சஞ்சிகைகளுக்கு தொடர்ந்து எழுதி வந்தனர். பி.ஏ.என்ற முதலெழுத்துக்களுடன் பொன். அருணாசலத்தின் மொழி பெயர்ப்புகள் இச்சஞ்சிகைகளில் வெளியாகின. நல்லசாமிப்பிள்ளை நாவலரின் அபிமானியாக விளங்கியதுடன் இலங்கைத் தமிழ் அறிஞர்களின் ஆராய்ச்சிகளை அருமையுடன் பாராட்டியவர். பண்டிதர் சவரிராயப்பிள்ளை தமிழ் நாட்டில் முக்கியமான பதவிகள் வகித்த இரு யாழ்ப்பாணத்தவரால் தூண்டப்பட்டவர். ஒருவர் திருவாங்கூர் ஆயத்துறை அத்தியட்சகராகவிருந்த தா.பொன்னம்பலபிள்ளை மற்றவர் இவரது சகோதரர் தா.செல்லப்பாபிள்ளை திருவாங்கூரில் நீதிபதியாகப் பதவி வகித்தவர். தா.பொ.மாசிலாமணிப்பிள்ளை . பொன்னம்பலபிள்ளையின் புதல்வர். இவரும் தமிழியன் அன்ரிகுவரிக்கு கட்டுரைகள் எழுதினார். வேலையிலிருந்து இளைப்பாறி இலங்கைக்குத் திரும்பியபின் செல்லப்பாபிள்ளை சைவபரிபாலனசபையின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

பண்டிதர் சவரிராயர் பற்றிய செய்தி எமக்கு இன்னோர் உண்மையை உணர்த்துகிறது. பண்பாட்டு விழிப்புணர்வு, இந்து இயக்கமாகவே தொடங்கி சைவ அறிஞர்களால் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்ட ாலும் அதனுடைய குணாம்சம் பின்வந்த ஆண்டுகளில் மாற்றமடைந்தது. கிறிஸ்தவ மிஷனரி அறிஞர்களும் (கோல்ட்வெல், பேர்சிவல், பவர், போட் எல்லிஸ்) சவரிராயர் போன்றோரும், கிறிஸ்தவர்களும் இவ்வியக்கத்தில் இணைந்தனர். மேலும் சமயத்திற்கு அளிக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் சமயத்திலிருந்து மொழிக்கு மாறியமையால் இதுவரை சைவசமயத்திற்கு இருந்த முதன்மையும் குறைந்தது (உண்மையில் சவரிராயப்பிள்ளையின் காலத்திலிருந்து இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் எல்.டி.சுவாமிக்கண்ணுபிள்ளை (1865-1925)ஞானப்பிரகாச சுவாமிகள் (1875-1947) டாக்டர் ரி.ஐசக் தம்பையா, சேவியர் தனிதாயக அடிகள் ஆகியோரின் தீவிர பங்களிப்பு தமிழ் பண்பாட்டு இயக்கத்தில் கிறிஸ்தவர் ஊடுருவிவிட்டனர் என்ற குற்றச்சாட்டு சில சமயம் எழுவதற்கும் வழிவகுத்தது.

மேற்கூறப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள் இலங்கையில் ஐயத்துக்கிடமின்றிப் பல தாக்கங்களை ஏற்படுத்தின. தமிழ் மொழியில் இருந்த அக்கறை பல்வேறு வழிகளிலும் வெளிப்பட்டன. மொழிப்பாதுகாப்பையும் வளர்ச்சியையும் கருதிச் சங்கங்களும் சபைகளும் அமைக்கப்பட்டன. 1898 ஆம் ஆண்டு ஆறுமுக நாவலரின் மருமகரும் மாணாக்கருமாகிய த.கைலாசப்பிள்ளையால் (1882-1939) யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ்ச்சங்கம் அமைக்கப்பட்டது, இதனாற் கவரப்பட்டே ராமநாத மாவட்ட பழவனந்தம் ஜமீந்தார் பாண்டித்துரைதேவரால் (18671911) 1901ஆம் ஆண்டு மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கம் நிறுவப்பட்டது என்னும் செய்தி கவனிப்புக்குரியது. இப்போக்கு அடுத்த சில தசாப்தங்களில் பிரபல்யமடைந்தது. 1942 ஆம் ஆண்டு கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்கம் நிறுவப்பட்டது.

தமிழ் மொழி, இலக்கியம் ஆகியவற்றின் பல்வேறு அம்சங்கள் தொடர்பான மகாநாடுகளும் கூட்டங்களும் அடிக்கடி நடைபெற்றன. அத்தகைய ஒரு கூட்டம் யாழ்ப்பாணத்தில் 1922 இல் ரிட்ஜ்வே மண்டபத்தில் செ.கனகசபைப்பிள்ளையின் தலைமையில் நடைபெற்றது. இதுவே யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த முதலாவது பெரிய இலக்கிய மகாநாடாகும். இம் மகாநாட்டுக்காக சென்னையிலிருந்து சில பிரமுகர்கள் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். இவர்களுள் கலாநிதி எஸ்.கிருஷ்ணசாமி ஐயங்கார், கா.சுப்பிரமணியப்பிள்ளை (1889-1945) தமிழ் மறு மலர்ச்சியாளர் பி.வி.மாணிக்க நாயக்கர், (1871-1931) நாவலாசிரியர். அ.மாதவையா (18721925) போன்றோர் முக்கியமானவர்கள். சேர். வைத்திலிங்கம் துரைசாமி இரண்டாம் நாள் மகாநாட்டுக்குத் தலைமை வகித்தார். மகாஜனாக் கல்லூரியின் ஸ்தாபகரும் புலவரும், நாடகாசிரியருமான தெ.அ.துரையப்பாபிள்ளை இம் மகாநாட்டில் தீவிரபங்கெடுத்தார். இதே வருடத்திலே யாழ்ப்பாணத்தில் ஆரிய திராவிட பாஷாபிவிருத்திச் சங்கமும் தொடங்கப்பட்டது.

தமிழ் மொழியின் வளர்ச்சியைப் போன்ற சமாந்தரப் போக்கு தமிழரின் தேசிய சமய தத்துவமாகக் கொள்ளப்பட்ட சைவசித்தாந்தத்திலும் காணப்பட்டது. சைவசித் - தாந்தம் நாவலரால் புனர்நிர்மாணம் பெற்றதையடுத்து நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் சமயத்தை ஆதரிக்கும் பல்வேறு சபைகளும் தோன்றின. யாழ்ப்பாண சைவபரிபாலன சபைபற்றி ஏற்கனவே கூறப்பட்டது. 1905 ஆம் ஆண்டில் தென்னிந்தியாவில் சைவ சித்தாந்த சமாஜம ஆரம்பிக்கப்பட்டது. தென்னிந்தியாவில் இது காலவரை சைவம்டாலயங்களே சைவசமயம் தத்துவம் ஆகியவற்றுக்குப் பாதுகாவல்களாக விளங்கின. ஆனால், தற்போது சாமான்ய மனிதர்களும் சமயத்தைப் பாதுகாப்பதை தமது கட்டாய கடமை என எண்ணினர். சைவசித்தாந்தத்தின் முன் - னேற்றத்துக்கு வழிவகுக்கும் ஒரேஒரு முக்கிய ஸ்தாபனமாகவும் சமாஜம் கருதப்பட்டது. இலங்கையைச் சேர்ந்த பல முக்கிய அறிஞர்கள் அதில் பிரதான பங்கு வகித்தனர். பல தமிழறிஞர்கள் சமாஜத்தில் விரிவுரையாற்று வதற்கு அடிக்கடி அழைக்கப்பட்னர். அதன் வருடாந்தக் கூட்டங்களுக்கும் தலைமைவகித்தனர். ஜே.எம். நல்ல சாமிப்பிள்ளை இச்சமாஜத்துடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவராயிருந்தார்.

சமூகவியல் ரீதியாக நோக்கும்போது மேலே விபரிக்கப்பட்ட மொழி, பண்பாட்டு விழிப்புணர்வு, மத்தியத்தர வர்க்கத் தமிழருடையது என்பதும் இதற்குத் தலைமை தாங்கியது உயர் மத்தியதர வர்க்கத்தினரே என்பது தெரிய வரும். சமயத்துறையில் ஏற்பட்ட இவ்விழிப்பு பின்னர் மொழி பண்பாட்டுத் துறைகளுக்கும் பரவியது. அடிப்படையில் இது காலனித்துவ ஆதிக்கத்துக்கெதிரான கலாசார தன்னுறுதிப்பாடாகும். இக் கலாசார விழிப்புணர்வு, மத்தியதர வர்க்கத்து இலட்சியங்களினதும் விழுமியங்களினதும் அணை சுவராகவும் அவ்வகுப்புக்குத் தேவையான தலைமைத்துவத்துக்கு உரிய படிமத்தைக் கொடுப்பதாக வும் அமைந்திருந்தது. மேலும் தெளிவாகக் கூறுவதானால் இக்கலாசார நடவடிக்கைகள் குறிப்பிட்ட எல்லைகளுக்குள் அடங்கியிருந்தன.

இன்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும் போது பழைய சமூகத்தில் நிலைப்பேறுற்ற அமைப்பின் பகுதியாகவிருந்த தமிழ் பண்பாட்டின் சில அம்சங்களையே மத்தியதரவர்க்கம் புனரமைத்தது என்பதை உணரமுடியும். நடைமுறைத் தேவைகளுக்கு ஒவ்வாதபோதும் (சேர்.பொன்னம்பலம் இராமநாதனும் அவருடைய மருமகனும் அரசியல் வாரிசுமாகிய எஸ்.நடேசனும் செந்தமிழிற் பேசும் பாணியைக் கையாண்ட போதும்) மொழியைப் பொறுத்தவரை செந்தமிழே அதிக அக்கறைக்கு உட்பட்டது. செந்தமிழே சங்கங்கள் தொடங்குவதற்கும் மாநாடுகள் கூட்டுவதற்கும் அடிப்படையாகவும் அமைந்தது. பரதநாட்டியம், கர்நாடகசங்கீதம் ஆகியவை ஒரு பண்பட்ட தமி ழ்ப் பெண்ணுக்குரிய கலைத்தேவைகளாயிருந்தன. பரதநாட்டியமும் சங்கீதமும் தமிழரின் தனிப்பெரும் கலையாக்கங்களாகக் கருதப்பட்டன. இவை விரைவில் மத்தியதர வர்க்கத் தமிழரின் முழுக்கவனத்தையும் கவர்வனவாகவும் மாறின.

குறிப்பாக 1920 களின் ஆரம்பத்தில் பரதஐயர், ருக்மணி அருண் டேல் போன்றோரின் முயற்சியால் பரதநாட்டியம் புனர்ஜன்மம் பெற்றது. ஜி.வேங்கடாசலம் என்பவரின் விமர்சனக் கட்டுரைகள் இந்நடனவடிவத்தின் மரபுகளுக்கு மேலும் வளம் சேர்த்தன. 18 ஆம் 19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் பரதநாட்டியத்தின் நிலை தாழ்வுற்றிருந்தது. 'சதிர்' என்று அழைக்கப்பட்ட அதனைச் தாசிகளும் பொது மகளிருமே ஆடினர். ஆனால் ஜி.வேங்கடாசலத்திலிருந்து பேராசிரியர் வி.ராகவன் வரையான அறிஞர்களும் விமர்சகர்களும் பரதநாட்டியத்தின் புனர் எழுச்சிக்காக உழைத்தனர். ஆனந்தகுமாரசாமியின் எழுத்துக்களில் அது மேலும் வளர்ச்சியும் உயர்ச்சியும் பெற்றது. அவரது ஆரம்பகால நூல் களான The Mirror of Gesture (1917) Dance of Shiva (1918) ஆகியவை பரதநாட்டியம் பற்றி எழுது' வோருக்கு உந்துதலாக அமைந்தன. கர்நாடக இசையும் பரதநாட்டியத்துடன் சேர்ந்து தெய்வீகக் கலை என்ற அந்தஸ்தைப் பெற்றது.

தமிழ் மொழி, பரதம், கர்நாடக இசை என்பவை ஏற்கனவே வரையறைகளைப் பெற்றிருந்ததால் இவற்றில் புதிய பரிசீலனைகளோ புத்தாக்கமோ இடம் பெறமுடியாமல் போனது. இக்கலையில் பயிற்சியும் ஞானமும் பெறவிரும்புவோர்க்கு முற்கூட்டியே சில தகுதிகளும் வசதிகளும் இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. உயர் வர்க்கத்தாரே இவற்றைப் பெற்றிருத்தல் கூடுமெனவும் கருதப்பட்டது. இதன் விளைவாக மக்களிடையே வழங்கிவந்த ஜனரஞ்சகமான கலைகள் ஆர்வலரும் ஆதரவாளரும் இன்மையால் அழியும் நிலை எய்தின. இதனால் ஐம்பதுகளின் பிற்பகுதி அறுபதுகளின் முற்பகுதி வரையிலும் நாட்டார்கலை" கள் என விபரிக்கப்படும் ஜனரஞ்சதகலைகள் பற்றி ஆராயவோ அவற்றை வளர்க்கவோ எத்தகைய இயக்கங்களும் இருக்கவில்லை. இவ்வாறு நாட்டார் இலக்கியத்திலும் கலைகளிலும் ஆர்வ மற்ற நிலையானது கலை இலக்கியப் புரவலர்களின் வர்க்க அடிப்படையை ஐக்கியத்துக்குக்கிடமின்றி எடுத்துக்காட்டுகின்றது. புராதன தெய்வீகக்கலைகள் எத்தகைய அரசியல் கலப்புக்கோ, சமூக சீர்திருத்தம் அல்லது சமூக மாற்றத்துடன் தொடர்புள்ள எத்தகைய கருத்துக்கோ உட்படாமல் பேணப்பட்டன. வேறுவகையிற் சொன்னால் புதிய புதிய கருத்துகளை உள்வாங்கியும் அவற்றுக்கு உருவம் கொடுத்தும் இதனால் காலத்துக்கு காலம் புத்துயிர் பெற்றும் வந்த கலை வடிவங்கள் உயர் மத்தியதர வர்க்கத்தினால் அந்தஸ்து சின்னங்களாகவும் இனத்தனித்துவத்தின் சிறப்புக்கூறுகளாகவும் முத்திரையிடப்பெற்றன எனலாம்.

1950கள்வரை இதுவே தமிழரது மொழி, பண்பாடு பற்றிய விழிப்புணர்வின் இயல்பாக இருந்தது. தமிழறிஞர்களும், இலக்கிய கர்த்தாக்களுமான ஏ.பெரியதம்பிப்பிள்ளை (1899-1978), சோமசுந்தரப் புலவர் (1878-1953), மு.நல்லதம்பிப்புலவர் (1896-1958), துரையப்பாபிள்ளை முதலியோர் எப்போதுமே சிங்களத்தையும் தமிழையும் ஒற்றுமைப்பட்ட தாய்நாட்டின் இரு கண்களாகவும் இரு சகோதரிகளாகவும் இரு தோழியராகவும் கண்டு போற்றினர்.

சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் ஏற்பட்ட அரசியல் விருத்திகள் இத்தகைய நிலைமையை மாற்றத் தொடங்கின. இந்திய வம்சாவழியினரான 900,000 தமிழர்களுக்கு வாக்குரிமை மறுக்கப்பட்டதும், தொடர்ந்துவந்த பாராளுமன்றத் தேர்தல்களில் சிங்களவருடைய பிரதிநிதித்துவம் தொடர்ச்சியாக அதிகரித்ததும் தமிழர்கள் தம்மைத் தேசிய சிறுபான்மை இனமாக உணர வழிவகுத்தன. 1952 இல் கொழும்பில் தமிழர் பண்பாட்டுச் சங்கம் தொடங்கியது ஒரு தற்செயல் நிகழ்வல்ல. இச்சங்கத்தின் நோக்கம் தமிழர் பண்பாடு, வரலாறு முதலியவற்றை இலங்கையில் மாத்திரமன்றி, உலகின் ஏனைய பகுதிகளிலும் பரப்புதலாகும்.

இக்காலத்துப் பண்பாட்டு விழிப்புணர்வின் சில அம்சங்கள் கவனத்தைக் கவர்வனவாகும். தென்னிந்தியா “சொந்த நாடாகத் தொடர்ந்து கருதப்பட்டபோதும், அதன் முக்கியத்துவம் குறைந்து வந்தது. இலங்கைத் தமிழரின் பண்டைய சமகால வரலாற்றில் கவனம் செலுத்துதல் தவிர்க்கமுடியாத தேவையாகவிருந்தது. தென்னிந்தியத் தமிழருக்கும் இலங்கைத் தமிழருக்கும் இடையே பல பொதுமையான இணைப்புகள் இருந்தபோதும் இருநாட்டு மக்களும் வெவ்வேறு அரசாங்கங்களின் கீழ் வெவ்வேறு பிரச்சினைகளுக்குட்பட்டு வாழ்பவர்கள், இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் உள்ள மொழிவழக்கு வேறுபாடுகளும் தெளிவானவை எனவே முதற்தரமாக இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்நாட்டில் அதிக அக்கறை காட்டத் தொடங்கினர். இந்த அக்கறை தமிழர் கண்ணோட்டத்தில் அமைந்தது என்பதில் ஐயமில்லை .

இலங்கைக்குத் தமிழர் எப்போது, எங்கிருந்து வந்தனர்? அவர்கள் இந்நாட்டின் பூர்வீகக் குடிகளா? தமிழருக்கும் சிங்களவருக்கும் இடையிலான உறவு யாது? இந் நாட்டின் கலாசார பண்பாட்டுத் துறைக்கு தமிழரின் பங்களிப்பு யாது? இத்தகைய வினாக்கள் அடிக்கடி கேட்கப்பட்ட இக்காலத்திற்கு முந்திய தசாப்தங்களில் முதலியார் சி.இராசநாயகம் (1870-1940), ஞானப்பிரகாச சுவாமிகள், அ.முத்துத் தம்பி, கே.வேலுப்பிள்ளை (1810-1944) போன்றோரும் ஏனையோரும் தமிழர் வரலாற்றில் அக்கறை காட்டியிருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் வரலாற்றைக் கல்விக் கண்ணோட்டத்திலேயே நோக்கினர். ஆனால் 50ஆம் ஆண்டுகளில எழுதப்பட்ட வரலாறுகள் கல்விக் கண்ணோட்டத்திற்கு அப்பாலும் சென்றன. எழுதப்பட்டன வினாக்கள் உணர்வு பூர்வமான ஈடுபாட்டையும் காலத்தின் தேவையையும் உணர்த்தின. பேராசிரியர். க.கணபதிப்பிள்ளை (19031968) 1956 இல் சங்கிலி என்னும் நாடகத்தை வெளியிட்டார். இலங்கைத் தமிழர் வரலாறு என்ற தலைப்பில் அதற்கு ஒரு முன்னுரையும் எழுதினார்.

இதனையடுத்து 1958 இல் சி.எஸ்.நவரத்தினத்தின் Tamils and Ceylon என்ற நூல் வெளி வந்தது. 1959 ஆண்டு கே.நவரத்தினத்தின் Tamil Elements in Ceylon Culture என்ற நூலும் வெளி வந்தது. இந்த ஆர்வம் வரலாற்றுத் துறையுடன் மட்டும் அடங்கிவிடவில்லை . ஆனந்த குமார சுவாமியின் பக்தரும் அவரது நூல்களைத் தமிழில் பிரபலியப்படுத்தியவருமான கே. நவரத்தினம் (1898-1962) இலங்கையிற் கலைகளின் வளர்ச்சி என்ற தமிழ் நூலை 1954 இல் வெளி யிட்டார். இத் தகைய போக்கு தொடர்ந்து வளர்ந்தது. இக்காலத்து ஆராய்ச்சிகள் பல Tamil Culture (1952-1966) என்ற சஞ்சிகையில் வெளிவந்தன. இச்சஞ்சிகைக்கு இலங்கையரான சேவியர் தனி நாயகம் ஆசிரியராக இருந்தார். இது சென்னையில் அச்சிடப்பட்டு வெளிவந்தது. ஏ.ஜே.வில்சனுடைய Culture and Language Rights in the Multinational Socity (1953) தனிநாயகத்தின் Tamil Culture It's past is's present and its future with Special reference to Ceylon (1955) டபிள் யூ.பாலேந்திராவின் Trincomali Bronzes (1953), எஸ்.கே.குணசேகரத்தின் Early Tamil Cultural Influences in South East Asia (1957) முதலிய கட்டுரைகள் இச்சஞ்சிகையில் வெளியானவையே. இக்கால உணர்வுப் போக்கிற்கு ஏற்றவகையில் எச்.டபிள்யூ. தம்பையா The laws and Customs of Ceylon Tamils என்ற நூலையும் 1954 இல் வெளியிட்டார். இவ்வகையில் சமீப காலப்பங்களிப்பு என எம்டிராகவனின் Tamil Culture in Ceylon என்ற நூலைக் கூறலாம். பொதுவாக கூறுவதானால் தமிழர் பண்பாடு பற்றிய கருத்தோட்டம் பரந்த விளக்கத்தையும் உட்பொருளையும் பெற்றது. சி.சீவரத்தினத்தின் The Tamils in Early Ceylon (1964) என்ற நூல் இதற்கு உதாரணமாகும். இது மாத்திரமன்றித் தமிழ் பகுதிகளின் பொருளாதாரத்தை விருத்தி செய்யவும் புனரமைக்கவும் உலகத் தமிழரிடையே ஒரு மைப்பாட்டை ஏற்படுத்தவும் முயற்சிகள் நடைபெற்றன. இக்காலப்பகுதியில் இருந்தே தமிழர் பண்பாட்டு இயக்கம் அரசியல் ரீதியானதாகவும் தனது வர்க்க குணாம்சத்தையும் தத்துவசார்பையும் வெளிக்காட்டுவதாகவும் மாறி யது.

இக்கால கட்டத்திலேயே முரன் முதலாக கலை இலக்கியா இயக்கம் இதுவரை எதுவித அக்கறைக்கும் உள்ளாகாத, மரபுரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டுவந்த பிரிவினரையும் மனங் கொள்ளத் தொடங்கியது. தென்னந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் சுதந்திரத்திற்குப் பிற்பட்ட நிலைமைகள், தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் மத்தியிலிருந்து எழுத்தாளர் தோன்று" வதற்கு வழிவகுத்தன. இவர்களிற் பலர் சுரண்டலுக்கெதிரான போராட்டத்தில் ஈடுபடுவதற்கும் தமது கருத்துக்களையும் அனுபவங்களையும் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்துவதற்கும் உரிய உலக நோக்கையும் நம்பிக்கையையும் அளித்த மார்க்சியத்தின் பாலும், கம்யூனிச இயக்கங்களின்பாலும் கவரப்பட்டனர். அவர்களது இலக்கியக் கல்வித்தரம் குறைவாக இருப்பது எதிர்பார்த்தற்குரியதே. ஆனால் அவர்கள் இதுவரை இலக்கியத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டிராத மொழி வழக்குகள், மரபுத்தொடர்கள் என்பவற்றைப் பயன்படுத்திப் புதிய தரிசனங்களையும் புதிய அனுப்வங்களையும் நாவல், கவிதை, நாடக வடிவங்களாகச் சிருஷ்டித்தனர். பாடசாலையில் கற்பிக்கப்பட்ட "சரியான” தமிழ் பற்றியோ பண்டைய செந்தமிழ் பற்றியோ அவர்கள் அக்கறை கொள்ளவில்லை . செந்தமிழையும் அதன் ஆதரவாளர்களையும் வெளிப்படையாகவே எள்ளி நகையாடினர். அவர்களுக்கு மொழிக் கட்டுப்பாடுகள் சமூக அரசியல் ஒடுக்குதலுடன் தொடர்புள்ளனவாகவும் அதனால் அவை தகர்த்தெறியப்பட வேண்டியனவாகவும் தென்பட்டன. ஹரிசன் (Harrison) என்பவர் வேறோரிடத்தில் பின்வருமாறு பொதுப்படையாகக் கூறியதை இங்கு குறிப்பிடுவது பொருத்தமானதாகும்.

"வர்க்க வேறுபாடுகள் மொழி வேறுபாடுகளுடன் ஒத்துப்போகும் இடத்தில் மொழி முரண்பாடுகள் சமூக முரண்பாடுகளுடன் ஒத்துப்போகக் கூடியதாக இருப்பதுடன், அவை சமூக முரண்பாடுகளைக் கூர்மையடையச் செய்கின்றன.
கீழ் மட்ட மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் போது அல்லது அவர்கள் சமூகத்தின் அரசியல் பொருளாதார பலத்தில் பெரும் பங்கு வகிக்கும் போது, அவர்கள் சமூகத்தில் உயர்ச்சி பெறுதலின் ஒரு பகுதியாக மொழித்தகராறுகள் அமைகின்றன."

தமிழரின் கலாசார தேசியம் இன்று முக்கியமான திருப்பு முனையில் உள்ளது. தனக்கு முன்னுள்ள இரு வழிகளில் ஏதாவது ஒன்றை அது தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியுள்ளது. ஒன்று "கலாசாரத் தனிமைப்பாடு, மேலாதிக்கம் ஆகியவற்றைச் சார்தல்.” மற்றது: "பெரும்பான்மைச் சமூகத்துக்கும் தமக்கும் பொதுப்படையான அம்சங்களை இனங்கண்டு ஜனநாயக முறையிலான வாழ்க்கை மலர உழைத்தல்” இவற்றில் எதைத் தேர்வது என்பது வெளிப்படையானது. ஆனால் இதற்கு, ஒடுங்கிய இன நலன்களைத் துறந்துவிட்டு, மனிதனை மனிதன் சுரண்டாத சமூக ஒழுங்கை நோக்கிச்செல்லும் தேசியப் போராட்டம் ஒன்றை இரு இனங்களும் இணைந்து மேற்கொள்ளல் தவிர்க்க முடியாததாகும்.

 

 

 

 

 

 

 

கட்டுரைகள்

சிகிரியா ஒரு பழங்கால மலை பாழடைந்த கோட்டையாகும், இது ஒரு அரண்மனையின் எச்சங்களுடன் அமைந்துள்ளது மத்திய பகுதிஇலங்கையில் மாத்தளை. இந்த அற்புதமான கல் கோட்டை தோட்டங்கள், குளங்கள் மற்றும் பிற...

கிருஷ்ணபிள்ளை புண்ணியமூர்த்தி  "கல்வி சார் பாடங்கள், தொழில்சார் பாடங்கள், பொதுவான பாடங்கள், இணைப்பாட விதானங்களினூடாக ஒரு சுயசெயல்திறன் நம்பிக்கையுள்ள ஆசிரியரை உருவாக்குவதற்கான அனைத்து...

சண்முகலிங்கம் தேவமுகுந்தன் நுண் அறிவு என்பது புரிந்து கொள்ளும் திறன், தொடர்பு கொள்ளும்திறன், கருத்தியல் சிந்தனை திறன் போன்ற திறன்களின் தொகுப்பாகும். நுண் அறிவின் அளவை உளவியல் வல்லுனர்கள் நுண் அறிவு...

சண்முகலிங்கம் தேவமுகுந்தன் "ஆக்கம், விரிசிந்தனை, தற்துணிவு, தீர்மானம் எடுத்தல், பிரச்சினை விடுவி;த்தல், நுணுக்கம் மற்றும் பகுப்பாய்வு சிந்தனை, அணியினராக வேலை செய்தல், தனியாள் இடைவினைத் தொடர்புகள்,...

கல்வி என்பதற்குப் பொதுவான பல வரையறைகள் உள்ளன. எல்லா வரையறைகளும் பொதுவான ஒரு கருத்து, நடத்தையில் விரும்பத்தகுந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதுதான் கல்வி. கல்வி என்பது வெறும் அறிவு மட்டுமல்ல, பண்புகள்,...

ஜப்பானிய ஆரம்பக்கல்வி உலகப்புகழ் வாய்ந்தது; அதற்கு ஒரு காரணம் அந்நாட்டின் கல்வி முறையில் காணப்படும் சமத்துவ அம்சம். ஆற்றல்களின் அடிப்படையில் மாணவர்களைப் பிரித்து வைத்துக் கற்பிக்கும் முறைமை...

"வரலாற்றுச் செயற்பாடுகள் என்பன வெறும் சம்பவங்களல்ல. அவற்றுக்கு ஓர் உட்புறம், அதாவது ஒரு சிந்தனைப் புறம் உள்ளது." ஆர். சி. கொலிங்வூட்வரலாற்றியலறிஞர். பெரிதும் விவாதிக்கப்பட்டுள்ள இந்த மேற்கோள்...

- கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி -  யாழ்ப்பாணத்தின் பண்பாட்டு அமிசங்களில் கண்டதுண்டு, கேட்டதில்லை" யாகவுள்ளனவற்றுள் ஒன்று, யாழ்பாணச் சமூகத்தின் யதார்த்தபூர்வமான சித்திரிப்பு ஆகும். நம் கண்முன்னே...

வாழ்க்கைமுறை

Kaviraj BSc Hons in Nursing டெங்கு காய்ச்சல் இலங்கை மக்களை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஆட்கொல்லி நோயாகும். நோய்க்காரணிஆர்போ வைரஸ்களால் தொற்றுக்குள்ளான ஈடிஸ் உணவு வகைகளால் காணப்படும் நோயாகும்...

ஒரு கிலோ பசும் சாணத்தில் இருந்து ஒரு கன அடி சாண எரிவாயு உற்பத்தி செய்யலாம். ** ஒரு மாடு தினசரி 10 கிலோ சாணம் இடும் எனில் , 10 மாடுகள் இடும் சாணம்,...

-தமிழ்- " நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகள் காரணமாக உங்கள் மீதும் கரி பூசப்படலாம்; நீங்கள் கீழே போட்டு மிதிக்கப்படலாம் அல்லது அடித்து நொறுக்கப்படலாம். இந்த மாதிரியான நிலைமைகளில் நீங்கள் உங்களைப்...

- தமிழ் - "சம்பளம் உங்களுக்கு உதவலாம். ஆனால் இலாபம் உங்களுக்கு உயர்ந்த அதிர்ஷ்டம் நல்கும்" சீனாவின் பெரிய செல்வந்தர் ஜாக் மா வின் கூற்றின்படி குரங்கிற்கு முன்பாக பணத்தையும் வாழைப்பழத்தையும்...

தடங்கள்

வி.அனோஜன் "நேரம் என்பது இவரது வாழ்வின் முக்கிய உயிர்நாடி. பாடசாலை என்றாலும் சரி ஆலயம் என்றாலும் சரி ஊரின் சமூகசேவை விடயங்கள் என்றாலும் சரி கடிகாரத்தின் முட்களை விட வேகமாகச்சுழன்று முன்வரிசையில்...

ச. தேவமுகுந்தன் ஆறுமுகம் சரஸ்வதி தம்பதிகளுக்கு மூன்றாவது மகனாக உதித்தவர் திருமுருகன். தாயும் தந்தையும் ஆசிரியர்கள் என்பதோடு சைவ பாரம்பரிய குடும்ப பின்னணியையும் கொண்டவர்கள், அன்பும் பண்பும்...

18 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் – 19ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலும் வேகமாக வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளில் தொழிலாளிகள் பலரும் நாளொன்றுக்கு 12 முதல் 18 மணி நேரக் கட்டாய வேலை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர்....

- மதுசூதனன் தெ. -  பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலே மகா வித்துவான்கள், புலவர்கள், கணக்காயர்கள், கவிராயர்கள் போன்றோர்கூடப் பழந்தமிழ் நூல்கள் பற்றிப் பெருமளவு அறியாமையில் மூழ்கிக் கிடந்தனர்....

சினிமா

சினிமா

ஐம்பது வயது நந்து (பார்த்திபன்) ஒரு சினிமா ஃபைனான்சியர். அவரிடம் வட்டிக்குப் பணம் வாங்கி படமெடுத்த இயக்குநர், அதைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாததால் மனைவியுடன் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார். அந்த மரணம்,...

சினிமா

பொறியியல் படிப்பை கஷ்டப்பட்டு முடித்த கார்த்திக்கிற்கு (ஹரீஷ் கல்யாண்) திருமணம் செய்துவைக்க பெற்றோர் முடிவெடுத்து, பெண் பார்க்கப் போகிறார்கள். ஆனால், தவறான வீட்டிற்குப் போய்விடுகிறார்கள்....

சினிமா

இந்த உலகம் இயங்குவதே பற்றுதலால் தான். ஏதோவொன்றின் மீது நாம் கொண்டிருக்கும் பற்றுதான் நம்மை, அதை நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறது. பிடித்தோ பிடிக்காமலோ, எல்லாவற்றையும் மீறி நம்மை அதன்மீது பற்றி அழுந்தச்...

சினிமா

சினிமா என்பது பொழுதுபோக்கு என்பதைத் தாண்டி சமூகத்துக்குப் பல விஷயங்களைப் போதிக்கும் தளமாகவும் இருக்கிறது. அதனால் அடுத்த 18 நாட்களும் உலக அரங்கில் வெளிவந்த வைரஸ் தொற்று பற்றிய தரமான உலக சினிமாவைப்...

ஆன்மீகம்

நயினா தீவு நாகபூசணி அம்மன் கோயில் இலங்கை, யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில், நயினா தீவில் உள்ள ஒரு புகழ் பெற்ற இந்து கோயில் ஆகும். நயினாதீவு பல்வேறு வகையிலும் சிறப்புப்பெற்ற தீவாகக் காணப்படுகின்றது....

உளவியல்

திரு. ச. அல்பேட் றீகன்BA Psy. (UJA), MSc HRD Psy. (Madras), PGD Edu. (OUSL). “உள ஆற்றுப்படுத்துனர் தன்னை நாடிவரும் உளநலநாடுநருடன் குணமாக்கல் உறவில் ஈடுபட்டு அவர் தன் தேவைகளை பொருத்தமாக பூர்த்தி...

சபா.ஜெயராசா ஓய்வுநிலை பேராசிரியர் சீர்மியம் அல்லது உளவளத்துணை என்பதை மேலைத்தேசத்திலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட செயல்வவமாக காட்டும் முயற்சியைப் பல்கலைக்கழகங்களில் உள்ளவர்களும், தொண்டு...

புத்தகங்கள்

நல்ல மதிப்பெண் எடுக்கும் மாணவர்களை உருவாக்குவது மட்டும் அல்ல ஒரு பள்ளியின் கடமை. விளையாட்டு வீரனை, நல்ல படைப்பாளியை, நல்ல பேச்சாளனை, நல்ல கவிஞனை, நல்ல நடிகனை, நல்ல சமூகப் போராளியை, நல்ல தலைவனை...

- அலெக்ஸ் பரந்தாமன்- ஈழத்து எழுத்தாளர் மா.சிவசோதி அவர்களின் இரண்டாவது சிறுகதைத்தொகுப்பும் மூன்றாவது வெளியீடுமாக பொதுவெளிக்கு வந்துள்ளது. ஜீவநதி வெளியீடாக 104 பக்கங்களுடன், 350/= விலையைத் தாங்கி...

குழந்தை ம.சண்முகலிங்கம்  அரங்கியல் பற்றிய அறிவுத்தேடல் அவசியப்பட்டுக் கொண்டு செல்லும் இக்காலக்கட்டத்தில் ''அரங்கியல்" என்று தலைப்பிடப்பட்ட இத்தொகுப்பு முக்கியமானதொரு படைப்பாக அமையும் எனக்...

தமிழ்த்தத்துவங்கள்

{youTube}/1qJxh6BaI74{/youtube}நான் பணக்கார அப்பாவின் பிள்ளை அல்ல. படிப்பிலும் அவ்வளவு சுட்டி இல்லை. மூன்றுமுறை பல்கலைக்கழக தேர்வில் தோல்வி அடைந்திருக்கிறேன். 10 முறை ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர...

1. போர் என்பது ஆயுதம் ஏந்திய அரசியல், அரசியல் என்பது ஆயுதம் ஏந்தாத போர். —மா சே துங 2. துப்பாக்கியைக் கொண்டே உலகமுழுவதையும் திருத்தி அமைக்கலாம் என்று நம்மால் சொல்ல முடியும். போரைக் கொண்டே போரை...

X

Right Click

No right click